ZZP’ers moeten hun vrijheid duur bekopen, maar hebben het ervoor over (gastblog)

Als het in de media over zzp’ers gaat, schreef ik hier vorige week, strijden domheid en slechtheid met elkaar om voorrang. Zelfstandig schilder Theo Quist ziet “de politieke heksenjacht, de verkettering en stigmatisering” met lede ogen aan. Toch gaat hij elke dag weer blijmoedig aan het werk. In dit gastblog legt hij uit waarom. 

Allereerst wilde ik Pierre bedanken voor deze mogelijkheid om eens een ZZP’er zelf aan het woord te laten. Dat leek me overigens ook tijd worden, want ik hoor ze namelijk verdacht weinig in de media.

Deze groep werkende mensen is zeker de meest besproken groep als het over de arbeidsmarkt gaat, maar vrijwel nergens lees ik uit hun eigen mond wat hen feitelijk beweegt om deze stormen van (meestal onterechte) kritiek te doorstaan.

Wat doet hen ondanks de negatieve beeldvorming toch besluiten om elke ochtend op te staan en te gaan doen waar ze goed in zijn?

Inkomen

Welnu, veel ingewikkelder wordt het niet, want met stip op 1 staat uiteraard het genereren van inkomen. ZZP’ers zijn namelijk net gewone mensen. Ze wonen, rijden auto, doen boodschappen, betalen schoolgeld en (newsflash!) betalen belasting.

De tweede beweegreden van de ZZP’er om zich zelf dagelijks op het publieke schavot te laten hijsen en de schuld te krijgen van filedruk, ziekenhuisclaims, de ontwrichting van het sociaal stelsel, de pensioenperikelen en niet te vergeten de decimering van de vakbonden (en dit zal u wel verbazen) is de vrijheid.

Vrijheid

Jazeker, de vrijheid om te bepalen hoe iemand zijn werkzame leven inricht is nogal van belang om het te kunnen volhouden. Aangetoond is dat ZZP’ers gemotiveerder de werkdag aanvaarden dan de klassieke loonslaaf. Ondanks de politieke heksenjacht, de verkettering en stigmatisering gaan deze ijzervreters toch elke dag aan het werk. Dat is nogal wat.

Dagelijks in de krant lezen dat je toekomst als kleine ondernemer dreigt te sneuvelen door allerlei onheilstijdingen en zwartgallige voorspellingen, en dat vervolgens van je afschudden om gewoon door te gaan. Want dat is namelijk wat ze momenteel doen.

Negativisme

Ik ken nogal wat kleine zelfstandigen die hun hoofd schudden en zeggen: het zal wel. Murw gebeukt door het negativisme (alsook de totaal onduidelijke Haagse wetgeving) sjokken ze door en proberen ze er maar het beste van te maken. De vrijheid is dus duur, maar toch heeft men het ervoor over.

Is er trouwens ooit wel eens door al die mensen die treinwagons vol beschuldigingen richting de ZZP’er sturen de vraag gesteld waarom dit is? Is men überhaupt wel geïnteresseerd in het welzijn van deze groep mensen die slechts de kost willen verdienen? Ik twijfel daar namelijk nogal aan. De politiek wil ‘bescherming’ maar drukt in feite het vrijheidsaspect stuk.

‘Geen zielepoot en zeker geen parasiet’

Als ik van mezelf uitga, mag ik stellen dat ik geen bescherming nodig heb. Ik heb mijn zaken voor elkaar en zit niet te wachten op Haagse betutteling die slechts de onderbuikgevoelens van bijvoorbeeld een wegterende organisatie als de FNV weergeven.

Ik pleeg acquisitie, calculeer, bied mijn diensten aan, voer ze uit en krijg hiervoor betaald. Ik ben geen zielepoot en zeker geen parasiet. Ik heb bestaansrecht, en dat heb ik verkregen zonder de lieden die nu dagelijks proberen om de poten onder datzelfde bestaansrecht weg te zagen.

7 gedachten over “ZZP’ers moeten hun vrijheid duur bekopen, maar hebben het ervoor over (gastblog)

  1. Hilke Tol

    Leuk stuk, Theo. Deels herkenbaar, maar deels niet, d.w.z. voor mij voelt het namelijk helemaal niet alsof ik mijn vrijheid duur moeten bekopen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het, o.a. door de tomeloze inzet van Pierre Spaninks, Hugo-Jan Ruts e.v.a., wel goed zal komen. Dat “the powers that be” zich ooit echt gaan verdiepen in dit “dossier” óf – nog beter – gaan doen wat ze moeten doen: faciliteren en stimuleren i.p.v. reguleren en administreren …. Tot die tijd (en waarschijnlijk nog lang daarna :-)) blijf ik lekker doorgaan met mijn werk als “bewust zelfstandig professional” (bzp’er) want ik heb fantastisch werk en de beste baas ooit ….. 😉

    Reageren
    1. Corina Blankenstijn

      Bzp’er.. Leuk!! (Zzp’er krijgt zo’n negatieve lading hè..)
      Ik ga hem erin houden. Heb je er toevallig niet een leuk blog/artikeltje over?

      Grtjs, Corina Blankenstijn

      Reageren
  2. Theo

    Hoi Hilke, positief dat je desondanks het framen vanuit vakbonden ed. de moed er in kan houden. Per saldo is dat wel een ondernemerseigenschap. Het vernoemen van het aspect vrijheid is met nadruk gedaan omdat dat juist het verschil zou moeten maken tussen mensen in loondienst en ZZP’ers. Of je kiest voor zekerheid en een vangnet, of je stapt de wereld in die vaak het uiterste van je verlangd en waar je je eigen broek moet kunnen ophouden. Ik heb staan te werken met twee gebroken ribben, een luchtweginfectie en zelfs 1 dag nadat ik aan mijn netvlies was geopereerd stond ik alweer bij mijn klant. Het vereist het vermogen om jezelf voor ogen te houden dat het goedkomt. En idd, oa. Pierre helpt daar zeker aan mee. Maar de beslissingen worden helaas ergens anders genomen.

    Mvg,

    T.

    Reageren
  3. margreet

    ook mee eens Theo, daar waar menig loondienst collega zich ziek meldt gaan wij net nog een tandje verder. maar of dat altijd een goede actie is valt te betwijfelen…
    zelf zit ik nu thuis na een schouder operatie omdat ik teveel en te lang door ben gegaan omdat ik inkomen wilde genereren. ondanks dat ik wel tot de “wijzen” behoor die een AOV hebben afgesloten, waar ik dus ook hard voor moet werken om die te betalen:-)
    Want ze zijn absurd duur.
    Maar staat tegen over dat ik nu rustig kan revalideren en een deel van mijn inkomen krijg uit de AOV want ja ook dat is weer een dingetje in loondienst wordt je hele loon door betaald maar wil ik mijn hele loon verzekeren betaal ik mij letterlijk scheel, dus ik ben tevreden met uitzieken met 33% van mijn daadwerkelijke loon.

    Reageren
  4. Theo

    Hoi Margreet,

    het afsluiten van een AOV is in feite altijd een goede zaak. Zeker wanneer je niet in staat bent om langere periodes van arbeidsongeschiktheid op te vangen met een buffer. Dat het duur is staat vast. De reden dat ik door heb staan werken met lichamelijk ongemak zijn echter gelegen in mijn overdreven gevoel voor verantwoordelijkheid naar mijn klant. Ik wilde ze niet teleurstellen en het werk conform afspraak opleveren. Thans denk ik daar anders over. Als ik nu beroerd ben blijf ik thuis en kan me dat permitteren, zelfs voor langere tijd. Ik heb een buffer opgebouwd en als het moet maak ik daar gebruik van. Mijn klanten tonen daar vrijwel altijd begrip voor. Voortschrijdend inzicht, zullen we maar zeggen.

    Gr, T.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *